Колькасьць і характарыстыкі клюшак вызначаюцца правіламі гольфу. У адпаведнасьці з гэтымі правіламі гулец можа ўзяць з сабой ня больш за 14 клюшак. Кожная клюшка прызначаная для выканання свайго спэцыфічнага ўдару. Клюшкі можна падзяліць на групы. [→]
Соступ (offset) роўны адлегласці паміж вертыкальнымі лініямі, якія праходзяць праз вось шафта і абзой асабовай ударнай паверхні. Для вудаў, айранаў і вэджэй характэрны соступ ударнай паверхні наперад, для патэраў характэрны соступ назад. [→]
Мячы для гольфу павінныя мець дыямэтр ня меней за 4,27 см. Вага мячоў вар’іруецца ў межах 41-46 грамаў. Паверхня мяча мае ямінкі (dimples). Яны паляпшаюць обцяканьне мяча паветрам у палёце, зніжаюць супраціў паветра і забясьпечваюць вялікую далёкасьць удару. Вытворцы экспэрымэнтуюць з формай і колькасьцю ямінак. Колькасьць ямінак на мячах розных вытворцаў вар’іруецца ад 300 да 500. Правіла кажа: чым больш ямінак, тым вышэй ляціць мяч. У выніку мяч са шматлікімі ямінкамі ляціць занадта высока ў шкоду даўжыні ўдару. Пачатковая хуткасьць мяча пасьля ўдару можа дасягаць 200 км/г. [→]
У групах вудаў і айранаў клюшкі нумаруюцца ў залежнасьці ад кута паміж шафтам і асабовай ударнай паверхні галоўкі. Агульнае правіла нумарацыі клюшак у гольфе такое — чым ніжэй нумар, тым ніжэй і тым даўжэй патэнцыйная траекторыя ўдару. У сярэднім розніца ў даўжыні ўдараў клюшкамі суседніх нумароў складае 10 мэтраў. [→]
Двухслаёвыя мячы складаюцца зь цьвёрдага ядра і тонкай цьвёрдай абалонкі. Яны спалучаюць нізкі кошт, даўгавечнасьць і далёкасьць палёту, таму прыдатныя для большасьці гальфістаў. Такія мячы ня схільныя да кручэньня ў палёце, таму прабачаюць ненаўмысна закручаныя ўдары, траекторыя іх палёту больш прамая.
Трохслаёвыя мячы маюць намотку з эластычнай ніткі па-над пругкім або гелепадобным асяродкам. Такія мячы даюць мяккае адчуваньне пры ўдары і могуць быць моцна закручаныя. Дзякуючы гэтаму дасьведчаны гальфіст можа надаць траекторыі палёту выгнутую форму для абыходу перашкоды.
Чатырохслаёвыя мячы зьяўляюцца навейшай разнавіднасьцю трохслаёвых мячоў. У поўнай меры іх уласьцівасьці могуць быць ацэненыя і выкарыстаныя прафэсіяналамі. Паміж аплёткай і абалонкай у мячоў маецца прамежкавы пласт.
Аднаслаёвыя трэніравальныя мячы (practice balls) складаюцца з аднастайнага матэрыялу. Дзякуючы невысокаму кошту яны выдатна падыходзяць для адпрацоўкі рухаў пачаткоўцаў. Яны могуць важыць у два-чатыры разы менш, чым апісаныя вышэй гульнявыя мячы, пры гэтым і далёкасьць палёту ў іх у два-тры разы менш.
Полыя трэніравальныя мячы з адтулінамі. Завуцца «wiffle balls», па назове фірмы Wiffle Ball Inc., якой належыць гандлёвая марка. Яны значна лягчэй гульнявых мячоў, а далёкасьць палёту істотна менш — яны ляцяць усяго на 10-20 мэтраў.
Пры першым удары мяч бяруць рукой і ставяць на адмысловы маленечкі слупок на вышыні 0,5-1,5 см ад зямлі. Мяч, які ўляцеў, трэба знайсьці не даўжэй, чым за пяць хвілін, і біць па ім з таго становішча, у якім ён апынуўся — чапаць нельга. Калі мяч ня знойдзены, то працягваюць гульню новым мячом, запісваючы за страту штрафное ачко. Зьмешчаны ў цяжкім становішчы мяч, які, напрыклад, упаў ушчыльную да ствала дрэва, можна абвясьціць «ня граным», і ўкінуць паблізу – адвесці руку ў бок на вышыню пляча і выпусціць на зямлю. [→]
Пры выкарыстаньні матэрыялаў спасылка на ГольфБеларусь.com абавязковая.