Што такое гольф?
Гольф — гэта старажытная гульня, пры якой мяч заганяўся драўлянай клюшкай або кійком у лунку. У правобраз гольфа гулялі мусіць ува ўсіх краінах, дзе было нешта, што нагадвае траўнік (пастухі на пашах), а таму шматлікія краіны прыпісваюць сабе факт нараджэньня гульні ў гольф.
Першае жа пісьмовае згадваньне аб гольфе, якое прынята лічыць пачаткам афіцыйнай гісторыі гульні, адносіцца да 1457 году. Менавіта тады шатлядскі кароль Джэймс забараніў гульню ў гольф, паколькі дзеля яе яго салдаты грэбавалі асноўным абавязкам – трэніроўкамі ў стральбе з лука. Забарона была выяўленая ў пастанове парляманту Шатляндыі.
Сутнасьць гульні складаецца з наступнага. Выкарыстоўвачы розныя клюшкі (вуд, айран і патэр), ня меней за дзьве і ня больш за 14, неабходна загнаць мяч у 18 лунак. Лункай завецца як непасрэдна сама адтуліна ў зямлі куды закочваецца мяч, так і адмыслова падрыхтаваная пляцоўка даўжынёй у некалькі сот мэтраў, і якая складаецца з стартавай зоны (ці), асноўнай зоны (фэрвэя) і адмысловай пляцоўкі (грын), дзе выразаная лунка. Усе гэтыя зоны адрозьніваюцца вышынёй травы і наяўнасьцю перашкодаў. Сярод перашкодаў могуць быць бункеры, водныя перашкоды, хмызьняк, кветкі, высокая трава і т.п. Калі гальфіст зьдзяйсьняе правільныя, дакладныя ўдары, то з ці ён пападае мячом на фэрвэй, некалькімі (у залежнасці ад узроўня гульні) ударамі праводзіць мяч па фэрвэю і выбівае яго на грын. 
Пры гульні ў гольф неабходна запомніць тры галоўныя прынцыпы:
З імі можна азнаёміцца ў разьдзеле 
Гэта не зусім так. Сапраўды, пакуль у Беларусі няма ўласных гольф клубаў, таму аматарам гэтага спорту даводзіцца гуляць на палях краінаў-суседак, і таннай забаўкай гэта назваць нельга. З іншага боку, адразу выходзіць на поле ня мае ніякага сэнсу. Спачатку неабходна навучыцца карыстацца клюшкамі і мячом. Можна і трэба браць урокі гульні ў гольф, займацца на адмысловых трэнажорах, шліфаваць уменьне дома і на працы. 
Наўрад ці. Поле гэта складаны комплекс будынкаў, у першую чаргу дрэнаж, адмысловы рэльеф і падтрыманне траўнікаў у належным стане. Усё гэта не пад сілу аднаму чалавеку. Для самага простага поля для гульні ў «пітч-энд-пат» неабходна дзесьці тры гектары зямлі і 100 000 даляраў. Для «поўнафарматнага» поля і клюба неабходна ўжо каля 100 гектараў і некалькі мільёнаў. Хоць, бывае, будуюць і за меньшыя грошы.
1. Поле для пітч-энд-пата можа быць даволі маленькім, максымальная адлегласьць да лункі не перавышае 90 мэтраў. Яго цалкам можна разьмясьціць практычна ў любым парку.
Па кансультацыю неабходна зьвярнуцца ў гольф-клюб. Магчымым варыянтам таксама з’яўляюцца сымулятары гольфа.
Пры першым удары мяч бяруць рукой і ставяць на адмысловы маленечкі слупок на вышыні 0,5-1,5 см ад зямлі. Мяч, які ўляцеў, трэба знайсьці не даўжэй, чым за пяць хвілін, і біць па ім з таго становішча, у якім ён апынуўся — чапаць нельга. Калі мяч ня знойдзены, то працягваюць гульню новым мячом, запісваючы за страту штрафное ачко. Зьмешчаны ў цяжкім становішчы мяч, які, напрыклад, упаў ушчыльную да ствала дрэва, можна абвясьціць «ня граным», і ўкінуць паблізу – адвесці руку ў бок на вышыню пляча і выпусціць на зямлю. 