З гэтай заявай выступілі брытанскія швэдскія навукоўцы. Яны вывучылі медыцынскія паказчыкі больш за паўмільёны гальфістаў-аматараў і вынікі аказаліся вельмі цікавымі.

Па словах прафесар Анлерса Албома, які кіраваў камандай даследнікаў з інстытута Каралінска, што знаходзіцца ў Стакгольме, працягласьць жыцьця людзей, якія граюць у гольф, павялічваецца ў сярэднім на 5 гадоў! І гэта не дзіўна, бо кожная партыя ёсьць 4-5 гадзін на сьвежым паветры і 6-7 км хуткай хады, што вельмі карысна для вашага здароўя. Акрамя таго ў адрозненьні ад іншых відаў спорту, у гольфе няма ўзроставых абмежаваньняў, таму большасьць гульцоў працягвае выходзіць на поле аж да глыбокай старасьці.

Гуляйце у гольф!

Аматару гольфа мяч можа служыць некалькі месяцаў або нават гадоў. Яго паверхня пакрываецца драпінамі, матэрыял асяродку «старэе» і яе пругкасьць зьмяняецца. Выкарыстаныя мячы прадаюцца гольф-клубамі як танныя трэніравальныя. Калі паблізу лункі мяч аднаго гульца можа перашкодзіць удару іншага гульца, то ён «маркіруецца» — здымаецца з пляцоўкі, а замест яго часова кладзецца плоская пазнака, напрыклад, манэта. Колер мячоў на спаборніцтвах белы, трэніравальныя мячы могуць быць любога колеру.

Бліжэйшы да Менску гольф клюб — European Centre Golf club (golfclub.lt), які знаходзіцца ля Вільні (26-ы кілямэтр трасы на Малентай).

2. Для гульні неабходныя ўсяго дзьве клюшкі – айран і патэр.

Самастойна можна пабудаваць толькі трэніравальную пляцоўку для патынгу. Для гэтага досыць мець каля 50 квадратных мэтраў (паўсоткі). Улічыце, што вышыня травы павінна быць 4 мм, яе здольная забясьпечыць далёка ня кожная газонакасілка.

У зачыненых памяшканьнях можна пабудаваць пляцоўку для міні-гольфа (той жа патынг).

Напрыклад, трэніравацца ў выкананьні пата, дакладнасьць якога вызначае ледзь не палову посьпеху, можна з посьпехам дома ці ў офісе. Абыйдзецца гэта максымум у 200 даляраў. А калі купіць недарагі патэр ($20), «пялёсткавую» лунку і некалькі мячыкаў (2—4 даляры кожны), то можна ня толькі з’эканоміць пры трэніроўках але і ладзіць уласныя міні-турніры.

Экіпіяваньне для гульні зусім не абавязкова павінна быць дарогім. Для пачатку можна гуляць і недарагімі клюшкамі. Ужо згаданы патэр можа каштаваць ад 20 да 120 даляраў і больш. Набор вудаў (3 штукі) можна знайсці дзесьці ад 100 даляраў і да 500 і вышэй (напр., у Маскве). З сэтамі айраў (9 штук) тая ж гісторыя. Калі ёсьць магчымасьць набыць клюшкі ў Эўропе, то можна істотна зэканоміць: увесь набор можа абыйсціся дзесьці ў 120–150 даляраў.

Абутак для гульні ў гольф не павінны наносіць страты траўніку — на шпільках і ў каўбойскіх ботах гуляць нельга. Нават цяпер некаторыя аматары гуляюць у красоўках з плоскай падэшвай (тэнісных). Але яны па-першае сьлізгаюць, а па-другое змакаюць. Лепш набыць адмысловыя чаравікі, з адмысловымі шыпамі (лепш «мяккімі») коштам 100–150 даляраў. Яны прадаюцца ў клюбах, спецыялізаваных крамах або інтэрнэт-крамах. Яшчэ неабходна памятаць аб тым, што на поле ня прынята выходзіць у джынсах і кашулі без каўняра. Такія традыцыі.

— Гуляй на полі, як яно ёсьць.
— Гуляй мяч, як ён лёг.
— І калі ні тое, ні іншае немагчыма, паступай па справядлівасьці.

Грын — гэта пляцоўка з ідэальнай травой, якая нагадвае дыван або нават хутчэй дываноўка (кавралін). Па ёй мяч можа без перашкод каціцца і пасьля ўдару патэрам павінен патрапіць у лунку. Важным кампанэнтам гульні ў гольф зьяўляецца гольф этыкет. Гольф – гульня праўдзівых джэнтльмэнаў, а яго этыкет – дбайна абараняемая традыцыя, якая не зазнала практычна ніякіх зьменаў за ўсю гісторыю існавання гульні. Першым чынам гэта добрыя манэры, паважлівае стаўленьне да партнэраў і супернікаў, захоўваньне парадку на палях.

Першае жа пісьмовае згадваньне аб гольфе, якое прынята лічыць пачаткам афіцыйнай гісторыі гульні, адносіцца да 1457 году. Менавіта тады шатлядскі кароль Джэймс забараніў гульню ў гольф, паколькі дзеля яе яго салдаты грэбавалі асноўным абавязкам – трэніроўкамі ў стральбе з лука. Забарона была выяўленая ў пастанове парляманту Шатляндыі.