Як гуляць у гольф?
Сутнасьць гульні складаецца з наступнага. Выкарыстоўвачы розныя клюшкі (вуд, айран і патэр), ня меней за дзьве і ня больш за 14, неабходна загнаць мяч у 18 лунак. Лункай завецца як непасрэдна сама адтуліна ў зямлі куды закочваецца мяч, так і адмыслова падрыхтаваная пляцоўка даўжынёй у некалькі сот мэтраў, і якая складаецца з стартавай зоны (ці), асноўнай зоны (фэрвэя) і адмысловай пляцоўкі (грын), дзе выразаная лунка. Усе гэтыя зоны адрозьніваюцца вышынёй травы і наяўнасьцю перашкодаў. Сярод перашкодаў могуць быць бункеры, водныя перашкоды, хмызьняк, кветкі, высокая трава і т.п. Калі гальфіст зьдзяйсьняе правільныя, дакладныя ўдары, то з ці ён пападае мячом на фэрвэй, некалькімі (у залежнасці ад узроўня гульні) ударамі праводзіць мяч па фэрвэю і выбівае яго на грын.
Грын — гэта пляцоўка з ідэальнай травой, якая нагадвае дыван або нават хутчэй дываноўка (кавралін). Па ёй мяч можа без перашкод каціцца і пасьля ўдару патэрам павінен патрапіць у лунку. Важным кампанэнтам гульні ў гольф зьяўляецца гольф этыкет. Гольф – гульня праўдзівых джэнтльмэнаў, а яго этыкет – дбайна абараняемая традыцыя, якая не зазнала практычна ніякіх зьменаў за ўсю гісторыю існавання гульні. Першым чынам гэта добрыя манэры, паважлівае стаўленьне да партнэраў і супернікаў, захоўваньне парадку на палях.
Пры гульні ў гольф неабходна запомніць тры галоўныя прынцыпы:
З імі можна азнаёміцца ў разьдзеле 
Гэта не зусім так. Сапраўды, пакуль у Беларусі няма ўласных гольф клубаў, таму аматарам гэтага спорту даводзіцца гуляць на палях краінаў-суседак, і таннай забаўкай гэта назваць нельга. З іншага боку, адразу выходзіць на поле ня мае ніякага сэнсу. Спачатку неабходна навучыцца карыстацца клюшкамі і мячом. Можна і трэба браць урокі гульні ў гольф, займацца на адмысловых трэнажорах, шліфаваць уменьне дома і на працы. 
1. Поле для пітч-энд-пата можа быць даволі маленькім, максымальная адлегласьць да лункі не перавышае 90 мэтраў. Яго цалкам можна разьмясьціць практычна ў любым парку.
Па кансультацыю неабходна зьвярнуцца ў гольф-клюб. Магчымым варыянтам таксама з’яўляюцца сымулятары гольфа.
Пры першым удары мяч бяруць рукой і ставяць на адмысловы маленечкі слупок на вышыні 0,5-1,5 см ад зямлі. Мяч, які ўляцеў, трэба знайсьці не даўжэй, чым за пяць хвілін, і біць па ім з таго становішча, у якім ён апынуўся — чапаць нельга. Калі мяч ня знойдзены, то працягваюць гульню новым мячом, запісваючы за страту штрафное ачко. Зьмешчаны ў цяжкім становішчы мяч, які, напрыклад, упаў ушчыльную да ствала дрэва, можна абвясьціць «ня граным», і ўкінуць паблізу – адвесці руку ў бок на вышыню пляча і выпусціць на зямлю. 
Рухомыя перашкоды (напрыклад партфель, смецьцевае вядро і т.п.) могуць быць ссунутыя ў любой частцы гольф-паля. Калі мяч пры гэтым зьмяніў становішча, яно павінна быць адноўленае бяз штрафу.