Наступныя ўдары павінны забясьпечыць палёт мяча на розныя адлегласьці, у залежнасьці ад паставы мяча адносна лункі. Для гэтага служаць клюшкі групы «iron» (айраны). Зь перакладу разумела, што галоўкі клюшак вырабленыя з мэталу.

Пры гэтым для ўдараў з высокай траекторыяй палёту мяча, калі трэба забясьпечыць максымальную дакладнасьць, а адлегласьць невялікая, выкарыстоўваюць клюшку pitching wedge (пітчынг вэдж). Пераклад назову — «клін» — кажа аб тым, што галоўка клюшкі пры ўдары паднімае мяч уверх. Вугал нахілу ўдарнай паверхні ў гэтых клюшак можа дасягаць 50-60 градусаў. Для ўдару з бункера зь пяском служыць клюшка sand wedge (пясочны вэдж). Яна мае ўцяжараную падэшву і адмысловую форму, каб не захрасаць у пяску, а як бы праходзіць праз яго, бо мяч з бункера заўсёды выбіваецца зь пяском.

Апошнім ударам гулец коціць мяч па траве, каб патрапіць у лунку. Для гэтага служыць клюшка putter (патэр). Назоў утвораны ад слова «put» (укладваць).

Унізе ў клюшкі знаходзіцца галоўка (club), зьверху знаходзіцца пакрытая гумай або скурай дзяржальня — грып (grip), іх злучае стрыжань (шафт, shaft), які вырабляецца з мэталу, вуглеплястыку або алюмінію.